ktoś wylał wiadro pełne zimnej, szarej wody, która pomalowała nasze okna w szaro kolorowe wzory. szukam prostych metafor, które zdołają opisać brud i błoto przylegające wyrtwale do szyb pomiędzy czterema białymi (a raczej białawymi) framugami. dym też jest szary pomimo unoszenia się w spiralach do góry i mieszania się z zimowym niebem (które wygląda dokładnie jak płótno, czy też raczej jak jedwa; w końcu jest pełne zagniotek i regularnych, spokojnych fal). nawet nasza muzyka jest szara. widzimy obrazki deszczowych dni i nie ma w nich niebieskości, białości ani nawet przezroczystych kształtów, których kontury można zauważyć tylko jeśli zmruży się uczy.

są też nasze żółcie, które przypominają plamy z kwasu na fartuchu. są jak tłuste plamy albo jak cytryny leżace w ciemnozielonych koszykach. jest coś, co wygląda jak słońce (właściwie, to jest jak ten widok, który obserwuje się zaraz po otworzeniu oczu nad ranem, kiedy wszystko jest niewyraźne, jeszcze-nie-tam-gdzie-powinno, ciągle w procesie stawania się czymś o pewnej materii). nasze pałeczki do jedzenia są żółte tak samo, jak nasze ołówki. zielona herbata z sokiem cytrynowym jest chrobliwie żółtawa.

są moje czerwienie. prawie wszystkie książki są pomalowane tym kolorem namiętności. moje czerwienie są tymi od zmarzniętych policzków, nacieć zrobionych krawędziami papieru, oczu pozbawionych snu. moje czerwienie są tymi od zabarwień nadanym uczuciom (oczywiście one czasem stają się pomarańczowe - w momentach złości, fioletowe - kiedy jest zbyt melancholijnie, różowe - w chwilach radości).

moje czernie są tymi, które otaczają mnie najczęsciej. chociaż może wydawać się to smutne, problematyczne czy depresyjne, one i tak ciągle starają się gromadzić ciepło (tak jak słońce latem).

ostatnio jedynie ktoś pomalował moje okna na czarno.
nie zdołało to jeszcze, na szczęście, uśpić we mnie wrażliwości oczu na kolory.


In the depth of winter, I finally learned that witnin me there lays an invncible summer.

mono - yearning